● Gornhai ●

Intro

คุณเคยไหมครับ...การที่รักใครซักคน แต่ไม่สามารถบอกออกไปได้ แน่นอนว่ามันมีออกถมเถ แม้กระทั่งตามแผงนิยายทั่วไป ซึ่งก็ไม่ต่างจากชีวิตจริงนักหรอก เช่น ผมคนนึงล่ะ ผมก็มีนะ คนสำคัญน่ะ เค้าเป็นเพื่อนที่สำคัญมากสำหรับผม สำคัญจนผมคิดกับเค้ามากกว่าเพื่อน..มันก็แปลกดี ที่อยู่ๆคนเราจะยอมทำทุกอย่างเพื่อนคนๆนึง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรด็ตาม ขอแค่ให้เค้ามีความสุขก็พอ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆนะ.....ก็นี่แหละ ที่ผมเข้าใจว่ามันเป็นความรัก

Characters

คังอิน : เพื่อนสนิทอีทึก คอยอยู่เคียงข้างและแอบชอบอีทึกมาตลอด แต่ไม่กล้าที่จะบอกไป นิสัยเรียบๆง่ายๆ เพื่อนๆรู้ดี มีความเป็นผู่ใหญ่สูง แต่ภายในนั้นอ่อนไหวง่ายเหมือนกัน(ก็เพราะใครล่ะ ^^!!)

ฮันคยอง : หนุ่มหล่อเชื้อสายจีน (ก็แค่เชื้อสายกะหน้า อ๊ะป่าว) เป็นลูกชายเดียวของบริษัทใหญ่ชื่อดังแห่งหนึ่ง หลังจากที่โดนซองมินปฏิเสธก็หันมาคบกับอีทึกทันที นิสัยเป็คนที่เดายาก โดยเฉพาะในเรื่องของความรัก

อีทึก : คุณหนูจอมต๊อง ที่บ้านเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ชื่อดังเช่นเดียวกับฮันคยอง พ่อแม่ทั้งคู่สนิทกันดี ตอนนี้กำลังคบกับฮันคยองอยู่ ทั้งๆที่รักรึป่าวก็ไม่รู้ แต่ด้วยความที่ชอบก็เลยไม่คิดอะไรมาก

ซองมิน : เพื่อนสนิทฮันคยองคนนึง เป็นเด็กเรียนดีของห้อง นิสัยออกจะหยิ่งๆหน่อย แต่ความจริงแล้วเป็นคนที่ออกจะคิดมาก ขี้น้อยใจ(มุมน่ารักก็มีนะ) ชอบฮันคยองเหมือนกัน แต่ทำไมนะ ถึงไม่สมหวัง.....

เยซอง-รยออุค : คู่รักข้ามจักรวาล แห่ง 2A

คิบอม-ดงแฮ : คู่รักติงต๊อง ข้ามห้อง 2A-2C

ซีวอน-ฮีชอล : คู่รักคู่กัด แห่ง 2C

ฮยอกแจ-คยูฮยอน-ชินดง : 3 ซ่า บ้าบอ สุดหล่อ แห่ง 2B (ชินดง : แล้วไหงชั้นต้องบ้าบอกะพวกมันด้วยฟะ --!!)

หมายเหตุ : 2A : คิบอม ฮันคยอง ซองมิน เยซอง รยออุค

2B : คังอิน อีทึก ฮยอกแจ คยูฮยอน ชินดง

2C : ซีวอน ฮีชอล ดงแฮ

พวกเขาทั้ง 13 คน เป็นเพื่อนกันตั้งแต่ม.ต้น ถึงแม้ว่าตอนนี้จะแยกห้องกันอยู่ แต่ก็ยังคบหากันเหมือนเดิมมมม

แล้วทั้งสองก็ออกมายืนอยู่หน้าอาคารเรียน

ซ่า ซ่า~!! เสียงฝนเริ่มตกแรงขึ้นๆพร้อมกับอากาศที่เริ่มจะเย็นซ่านเข้ามาในเนื้อ

เห็นมั้ยเล่า คังอิน ฝนตกเลยเห็นมั้ย นี่ถ้านายไม่รีบนะ ชั้นก็คงไม่เจ็บขา แล้วเราก็คงกลับบ้านกันแล้วป่านนี้ เพราะนายๆๆๆร่างบางที่ยังเกาะไหล่ร่างหนาเพื่อพยุงตัว บ่นออกมาอย่างเอาแต่ใจ ตอนนี้ในโรงเรียนแทบไม่มีใครแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มจะมืดๆ ฝนที่ตกก็ไม่มีทีท่าว่าจะยหุดเลยมีแต่จะแรงขึ้นๆ

นี่อีทึก มัน 5โมงกว่าแล้วนะ ตอนเลิกเรียนชั้นปลุกนายก็ไม่ยอมตื่น อย่าบ่นไปหน่อยเลยน่าแล้วตาก็เหลือบไป

เห็นร่มชมพูคันหนึ่งที่วางอยู่ใต้บันไดทางลง ของใครไม่รุ สงสัยมีคนทำตก เลยขอยืมหน่อยละกัน แล้วคังอินก็เดินไปหยิบมา ปล่อยให้อีทึกที่ก้มมองดูนาฬิกายิ้มแหยๆออกมา ก็นะ เพิ่งรู้นี่นาว่าตัวเองแหละผิด เฮ้ออออ..

~ Life could get better ~ เสียงเพลง Miracle ดังขึ้น

ฮัลโหล ฮันคยองอีทึกกรอกเสียงลงไป

อืมๆ ใช่ๆ ..กะลังจะกลับเนี่ยแหละ..อยู่กะคังอิน ชั้นเผลอหลับไปน่ะ แถมไปชนโต๊ะเข้าให้อีก ฝนก็ไม่หยุดซักที ...หนาวก็หนาวเสียงที่พูดออกไปอ้อนๆทำเอาคนฟังชักห่วง โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน

จริงเหรอ.. อืม งั้นชั้นกะคังอินจะรอนะพูดจบก็วางสายไป

นี่คังอิน ฮันคยองบอกจะมารับเรากลับบ้านด้วยนะ ดีใช่มั้ยล่ะ เราจะได้ไม่ต้องเปียกไงอีทึกบอกเพื่อนอย่างมีความสุข เห็นได้ชัดจากรอยยิ้มนั่น ทำให้คนตรงหน้าอดที่จะยิ้มไปด้วยไม่ได้...แม้ในใจจะยิ้มไม่ออก แต่เพื่อคนๆนี้ เค้าทำได้......

เอ้อ คือ ชั้นลืมบอกไปน่ะ อันที่จริงชั้นนัดคิบอมเอาไว้ คือเมื่อกี้หมอนั่นโทรมาน่ะบอกจะมารับ นายไม่ต้องห่วงนะ นายกลับกะฮันคยองเหอะ คังอินนึกได้เลยบอกปัดไป (โกหกกกกก) ทั้งที่ตั้งใจว่าจะใช้ร่มชมพูคันนี้กางเดินกลับบ้านกันซะหน่อย...แต่ในเมื่อแฟนเค้าจะมารับแล้ว.ก็ดีเหมือนกัน อีทึกจะได้กลับบ้านเร็วๆ ไม่เปียก

ที่ไม่ไปด้วยก็เพราะไม่อยาก.........มากกว่า

อ้าว งั้นเหรอ งั้นก็ได้แล้วอีทึกก็ค่อยๆนั่งลงพิงเสาข้างๆรอฮันคยองและคิบอมมารับพวกเค้า ซ่า!!เสียงฝนถึงจะเบาลงงหน่อยแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย

ฟี้ ~ ~ เสียงหายใจเบาดังขึ้น หลับจนได้นะนาย คังอินที่นั่งลงข้างๆรู้สึกได้ถึงแก้มนิ่มๆที่พิงมาสัมผัสกับบ่า เค้ามองคนตรงหน้าที่หลับไปครู่หนึ่ง มองแก้มแดงๆที่หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน คังอินค่อยๆเอานิ้วเขี่ยผมสีน้ำตาลออกจากแก้มนุ่มๆ เพื่อจะได้เห็นชัดๆ น่ารัก ทำไมนายมันน่าถนุถนอมอย่างงี้นะอีทึก คิดไปพลางอมยิ้มไป

แต่ก็คงได้แค่นี้แหละ แค่มองกับยิ้มให้นาย อยู่ข้างๆเมื่อนายต้องการ

ชอบก็แย่งมาสิ ของนายไม่ใช่เหรอ คังอิน เสียงเจ้าเพื่อนตัวแสบ ซีวอน ที่เคยบอกไว้ ดังขึ้นมาในหัว

....จะบ้าเรอะ...ของชั้นที่ไหนกันเล่า....ชั้นทำไม่ได้หรอกเฟ้ย.......................

................... พูดซะง่าย ................... ชั้นไม่ใช่แบบพวกนายนี่ ....ไอ้เพื่อนบ้า...................

คงจะหนาวสินะว่าแล้วก้ถอดเสื้อนอกออก แต่ยังไม่ทันจะได้ห่มให้ร่างบางข้างๆ

- - - เอี๊ยดดดดเสียงรถสปอร์ตคันดำก็แล่นเข้ามาจอดตรงหน้าคนทั้งสอง พร้อมกับร่างสูงที่วิ่งถือร่มตรงเข้ามาหา

คังอิน ไหงอีทึกหลับไปงี้ล่ะฮันคยองยิ้มถามเพื่อนแล้วนั่งลงข้างหน้าคนที่กำลังพูดถึง

อ้าว ฮันคยอง มาแล้วเหรออีทึกที่เผลอหลับไปเมือ่ครู่ตื่นขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินเสียงของคนที่กำลังรอคอย

อ่ะใช่ ไปกันเถอะอีทึก เออแล้วนี่ขาล่ะ เดินได้มั้ยฮันคยองถามอย่างเป็นห่วง

อ๋อ นิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก อ๊ะ!!!!ทั้งๆที่บอกไม่เป็นไร แต่พอจะลุกก็เซไปข้างหน้าซะอย่างงั้น ฮันคยองเลยรับไว้ไก้พอดี

หึหึ งั้นชั้นจะพยุงไปแล้วกัน ป่ะคังอินฮันคยองเรียกอีกคนให้ลุกขึ้น

คังอินบอกว่านัดบอมไว้น่ะ อีทึกตอบแทนเพื่อนที่นั่งอ้าปากดูสองคนตรงหน้าประคองกันอยู่

อ่ะอื้ม เดี๋ยวคงมา พวกนายรีบกลับกันเหอะคังอินอกแบบขอไปที

โอเคๆ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ อีทึกหันมายิ้มให้คังอิน ยิ้มที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่า จะทำให้คนๆนึงมีความสุขแค่ไหน

ความสุขที่ตอนนี้ มันทำให้เจ็บแปลบเข้าไปที่ใจ เมื่อนึกมาได้ว่าไม่มีสิทธิ์......